Trouw Mams & Paps 12 februari 1949
De trouwdatum voor ons naderde, maar daar kwam plots verandering in want mijn zus Nelly was in verwachting en wilde voorgaan. We stelden voor om op dezelfde dag te trouwen maar dat wilde ze niet want ze wilde 2 maal nieuwe kleren, maar daar was geen geld voor, dus die trouwden een maand later.
Zo doende moesten wij een andere getuige zoeken en in die tijd moest men nog op zaterdag werken. Niet iedereen was bereid om die dag te verliezen, want dat werd niet vergoed door de baas.
Lang moesten wij niet zoeken voor een getuige want het werd een goede huisvriend, Albert.
Dus deze zorgen waren voorbij en het leven ging zijn gewone gangetje.
De trouwdatum was 12 februari 1949.
Mijn toekomstige schoonvader die bij zijn vriendin woonde, wou die dag naar huis komen om Juliette uit te huwelijken, maar aangezien hij op 31 januari de bak was ingevlogen voor een straf omdat hij 2j geleden een paard had doodgereden van een brouwerij Pied Beuf. Dus alle papieren moesten langs de notaris en via de Begijnenstraat waar het gevang bevestigd was. Gelukkig bleef de trouwdatum hetzelfde.
De trouwdatum kwam naderbij en 2 kamers waren al ingericht met de zelf gemaakte meubeltjes. Voor gordijnen hadden we geen geld dus hingen we maar lakens voor het raam.
De dag van de trouw was het mooi weer al goed want we hadden geen geld voor auto's maar daarom niet getreurd. Ik stond in het nieuw, Juliette had een mooie jas, 2de hands, en de jurk van haar grootmoeder versmald en verkort, de hoed was een huwelijkscadeau van een tante.
's Morgens vroeg opgestaan en mij klaargemaakt om te trouwen. Als het tijd was vertrokken ik met mijn ouders langs mijn toekomstige bruid, daar aangekomen stond ze al klaar met haar moeder, broer en getuige Albert. Charles zijn vriendin kon niet komen uit Maaseik.
We waren compleet en in groep wandelden we via de Lakborslei naar het gemeentehuis. Op het gemeentehuis ging alles volgens het boekje maar we waren toch nog wat ongerust, want de papieren van de Begijnenstraat waren nog niet toegekomen volgens telefonisch bericht, maar men had wel gezegd dat we mochten komen aangezien het met de ochtendpost onderweg zou zijn. En inderdaad alles was op het laatste nippertje in orde en de trouw werd voltrokken (zonder bloemen) Juliette moest nog wel heel wat papieren ondertekend die haar vader in de Begijnenstraat al had getekend. Na de trouw gingen we terug naar huis, daar stonden buiten wat vrienden en kennissen en mijn oudste zus had voor de koffie gezorgd.
De rosse pier van de winkel bracht ons 's middags met zijn auto, een minerva, naar de fotograaf. Daar kreeg Juliette haar eerste bloemen, maar het was maar voor de foto, en de bloemen vlogen terug in de kist.
Het avondmaal was bij Juliette haar moeder; Voor ons was het een gewone zaterdag alleen waren we nu getrouwd. Van vrienden en kennissen van ons werk hadden we wat cadeautjes gekregen en daar waren we heel blij mee want de mensen hadden die tijd ook nog niet veel. Wat men geeft is wat men heeft en waard dat hij leeft. We hadden alles in dank aanvaard. Na een koude nacht (we hadden maar één deken) hebben we een overjas en een trouwjas over ons gelegd en voor de rest verwarmden we onszelf op. We hadden wel een kachel maar die moesten we elke morgen opnieuw worden aangestoken. In die tijd heb ik veel hout gekapt. s' Anderendaags hadden we al een eerste uitstap, naar haar vader in de Begijnenstraat, trouwboek meegenomen om die aan haar vader te laten zien. En al goed want anders hadden we niet binnen gemogen, gelukkig telde de trouwboek.
Eens in het gebouw was het een eindje lopen gang in deurtje open, gang in deurtje toe en kwamen in een zaal waar alle gevangenen al aan tafel zaten. Er werd gefloten op een fluitje en we mochten elkaar begroeten, men floot nog eens en we moesten gaan zitten. Mijn schoonvader vroeg om lucifers en daar heb ik hem onder het toeziend oog van een cipier een paar kunnen toesteken. Mijn schoonvader stak deze tussen zijn haar. Als het bezoek voorbij was weer dezelfde ceremonie met het fluitje. Opstaan, begroeten en weg. Bezoek was om en eerst moesten de gevangen de zaal uit. Die werden volledig afgetast en tot zolang moesten we wachten om te vertrekken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten