1944 - Periode na de bevrijding
3 maanden na de oorlog ging ik terug naar huis want mijn diensttijd zat er op. Ik kreeg ook nogal wat kleren mee want thuis had ik ook niets meer. Terug thuis opnieuw de grote vriendenkring weer opgezocht in "de welkom" (café). Intussen hadden mijn zussen Bep en Nel nieuwe vriendjes. November besloot ik mijn oude liefde terug op te vissen. Het leven nam hier stilaan zijn gewone gang. In alle café's is het weer volop leven en bijna alle café's hadden een 2 of 3 mans orkestje. Dus elke week plezier verzekerd. Dries ging ook weer naar huis maar we bleven wel contact houden want het waren trouwe vrienden.
De opbouw in het land was begonnen. Mijn broer werkte in een fabriek waar men kipwagens maakte. Daar ben ik dan begonnen als metaaldraaier. De tijd nam zijn gewone gangetje met alle feestelijkheden erbij. In die tijd konden we een tandem kopen via mijn schoonvader en dat was schoon gerief, en zo gingen we in de weekends naar de kermiskoersen en dat was een heel leuke tijd. Mijn zus Bep had te veel "pap" gekregen van Charles, dus trouwpartij in het zicht en op 31 jan 1947 trouwden zij. Het was een gewone dag want voor trouwfeesten was geen geld. Paar weken later werd het kindje te vroeg geboren in Bartelomeus ziekenhuis, het woog 1,2 kg. In het ziekenhuis was geen couveuse en ook geen ambulance om het kindje te vervoeren, dus vroegen ze aan ons om het kindje mee weg te brengen. Met de taxi reden we naar Vinkenstraat en daar heeft het kindje nog 3 dagen geleefd. Zijn naam was PIETER!.
Het leven gaat verder. Marie was in die periode ook in verwachting en kwam zelf naar België om een kinderwagen te kopen. Ze waren hier mooier en voordeliger. Jammer genoeg is het kindje dood geboren het woog te zwaar. Maar ja toen waren het wel andere tijden. Ze is nadien nooit meer zwanger geraakt. Mijn zus An kreeg ook verkering met de broer van Charles, Cois.
Juliette haar broer was ook thuisgekomen en is in de transportsector gaan werken. Hij kwam ook al eens met de camion naar huis. We vierden er wel eens een nieuwjaar mee, met zijn allen in de laadbak. Broer Charles was in die tijd met zijn meisje uit Maaseik, Christine.
Het was een koude winter en moesten wel zorgen voor kolen en hout en dat was altijd niet gemakkelijk. Op café kwam iemand en die had eikenhout te koop en omdat er een kast bij ons stond van de directeur van het verffabriek hebben we die met dat hout nagemaakt. Later ook nog een slaapkamer. Dit alles met de hulp van mijn vader, die zorgde voor lijm en verf en alles werd gemaakt in de verffabriek op de 2de verdieping want daar was plaats genoeg. Het resultaat was een keukenkast (die staat nog steeds op zolder), een gaskastje met deksel er op om dit alles onzichtbaar te maken. Ook nog een sierkastje met glas, dit alles bedoeld voor de keuken. Daarna maakte we de slaapkamer, een kleerkast met 5 deuren en een zeer breed bed met 2 nachttafels. De lavabo hebben we nooit afgemaakt want we hadden maar 2 plaatsjes om te wassen. De woningen waren heel schaars en zoiets werd een "kwartiertje" genoemd. De matras en ressort kochten we op afbetaling, dus alles was in orde om te starten.
In die periode was er een klant op café die een chocolaterie had in Merksem en daar kon Juliette en An gaan werken, dus alle dagen met de tandem naar Merksem.
Alles klaar om .... te trouwen dus, maar eerst dit aan onze ouders verteld dat we wilden trouwen in Februari. We konden een gedeelte huren van het gebouw waar we woonden. De directeur zou dat regelen. Mijn schoonvader woonde nog bij zijn vriendin en beloofde aanwezig te zijn op de trouw. Op het werk van Juliette was het een plezierige tijd en daar leerde zij Betty kennen, later ook haar man René en die werden vrienden voor het leven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten